Çocukken sevgi, bazen o anda ne hissettiğinizle değil, ne yaptığınızla şekillenirdi… Belki ailenizden onay almak için "hep uslu" oldunuz, belki övgü almak için hep "başarılı" olmaya çalıştınız.
Kimi zaman sevgi, sessiz kalmakla eşleşti; kimi zaman herkesin ihtiyacını kendi ihtiyacınızın önüne almakla.
Gelişim psikolojisi, bunu "koşullu sevgi" olarak tanımlar
Koşullu sevgi, çocuğun sevgiye ulaşmak için davranışını şekillendirmesiyle öğrenilir. Ve bu öğrenme, yetişkinlikte şu şekilde karşınıza çıkabilir:
- Sürekli onay aramak
- Başkasının mutluluğunu kendi mutluluğunuzdan önce koymak
- Hayır demekte zorlanmak
- Kendi ihtiyaçlarınızı ifade ederken suçluluk hissetmek
Ne yapılabilir?
- Çocukluktan gelen bu "koşulların" farkına varın.
- Kendinize sık sık sorun: "Bunu gerçekten istediğim için mi yapıyorum?"
- Şefkat ve sevgiyi koşulsuz olarak deneyimlemek için güvenli bağlar kurmaya izin verin.
Koşullu sevgi ile büyümek bir kader değil, bir başlangıç noktasıdır. Bugün kurduğunuz her güvenli bağ, içinizdeki çocuğa "olduğun gibi yetersin" demenin bir yoludur.
← Tüm yazılara dön